Hieronder een verslagje van het bezoek aan ons huidige project door Karen van der Stappen en Monique Timmers in december 2008.

Bezoek aan chicos en chicas in Buenos Aires

Ontroerend was ons bezoek aan de chicos en chicas in december 2008. Monique Timmers - zij won het ticket tijdens het Chicosfestival in Engelen -, danser Bruno Tombari met zijn vader en ik gingen argeloos op onderzoek uit. Wij allen waren gewoon benieuwd hoe het geld van Nederlandse Tangodansers werd besteed.
En zo is het begonnen ........

Jaren geleden werd een kind medisch opgegeven, dit kind zou nooit leren communiceren laat staan praten en ook lopen zou niet lukken. De familie, die later de door ons ondersteunde stichting (Fundacion Maria Virgen Madre-Hogares de Niños en Riesgo) opgericht heeft, ging voor dit kind zorgen. De jongen staat op de foto naast Bruno, hij loopt, kan een aantal woorden zeggen en heeft als grote hobby vogels ! Gaandeweg kwamen er steeds meer kinderen en steeds meer familie en vrijwilligers gingen zich inzetten.

De jongen woont bij de familie en op deze plek worden elke dag meervoudig gehandicapte kinderen opgevangen waarbij ook deskundige begeleiding wordt ingezet. De dierenwand, het bad en de fitnessruimte zijn voorbeelden van manieren om deze kinderen via zo veel mogelijk verschillende prikkels te stimuleren. Bijna alles wordt door de vrijwilligers zelf gemaakt of via schenking verkregen. Men gaat heel slim om met ruimte en mogelijkheden. De dieren en de moestuin zijn bijvoorbeeld tevens  bronnen van inkomsten omdat schoolklassen uit de stad deze kinderboerderij bezoeken. De grote zaal wordt 's avonds ook verhuurd voor feesten en partijen.

Op de tweede locatie worden ongeveer honderd kinderen opgevangen wiens ouders spoorloos zijn of niet in staat zijn hun kinderen te verzorgen of erger hun kinderen mishandelden. Het zijn woongroepen jongens en meisjes van jong tot 18 jaar. Alle kinderen gaan naar school in de buurt. De grote trots is een kind dat nu rechten aan de universiteit studeert.

Wat ons vooral opviel was de enorm toegewijde maar vooral opgewekte sfeer. Niemand is zielig, we leven en benutten zoveel als mogelijk is. Alles om het fijn te hebben met elkaar. Dit klinkt misschien een beetje overdreven maar zo hebben wij dat echt gevoeld. We waren alle vier, en met name de vader van Bruno die als een magneet kinderen aantrok, regelmatig tot tranen geroerd.

Bruno heeft met de leiding afgesproken dat hij er eens in de maand tangolessen zal gaan geven. Als ik ooit weer eens naar Buenos Aires ga, ga ik niet zoals nu op de laatste dag maar veel eerder en vaker. Ik vond het de beste ervaring van een maand tangodansen.

Mocht je zelf richting BA gaan, vraag dan aan Wolter en Nettie wat ze nodig hebben - wij namen bijvoorbeeld kleurpotloden en stiften mee -, ze zijn er echt heel blij mee.

Karen van der Stappen